woensdag 5 december 2018

De obstakels naar een goed opgevoede hond in de opvang....

Zo lang als ik al de opvang heb, is er ook al een hond. Maar Roy werd echt ouder en de koek was op. Het gemis van een hondje was voor ons te groot en we hebben een nieuw hondje. Chester.
Een pup vergt natuurlijk veel tijd en energie en we zitten daarom ook op cursus. Chester doet het goed en luistert al behoorlijk goed.

Het moeilijkste van het opvoeden van de hond in de opvang is eigenlijk anderen zo ver krijgen dat ze zich houden aan onze regels ten opzichte van de hond en hoe wij willen en vinden dat de hond zich moet gedragen.
Van ons mag de pup niet uitbundig begroeten. Maar een pup enthousiast begroeten is blijkbaar heel moeilijk om te weerstaan als een pup er schattig uit ziet. Snap ik heel goed.  Maar een pup is al snel enthousiast en speelt nu eenmaal met zijn scherpe tandjes en wil graag springen en rennen. Voor kinderen is dat te wild en beangstigend. Kinderen gaan dan ook bewegen en willen weglopen en gaan wapperen met de handen en doen de armen omhoog.... Leuk denkt de pup... Reactie op mijn begroeten en enthousiasme.... Dus de pup wordt nog enthousiaster en gaat opspringen en met zijn bekkie happen... Gevolg. Wat een wilde pup. De pup krijgt de schuld en de kinderen zijn bang. En dit alles, omdat ouders de pup roepen en kennis willen laten maken met het kind.... "ooohhh wat een schatje, kom maar... Kijk Pietje, aai hem maar.. Kom dan, ooohhh wat lief.. (vooral ook met enthousiaste hoge stem)" maar de kinderen zijn klein en direkt in contact met een bek van een hond. Dat is een hele andere invalshoek als die van een volwassene.... Dus voor een kind is dat helemaal niet schattig en lief. Dat ziet er scherp en eng uit. Ook willen wij niet dat hij gaat blaffen of überhaupt gaat reageren op de bel. Maar ja... Als ouders de kinderen meerdere keren laten aanbellen, omdat de kinderen dat zo leuk vinden ... Gaat de hond natuurlijk wel reageren. En wordt dan eigenijk al opgefokt en onrustig gemaakt. En dat beïnvloed al hoe de pup gaat reageren bij binnenkomst van de kinderen en ouders.

Ik heb er dus voor gekozen om de pup bij binnenkomst van kinderen en ouders in een bench te houden en de ontmoeting met de kinderen op een minder hectisch moment en in alle rust te laten gebeuren onder mijn begeleiding. Wat ik daar erg lastig aan vind, is dat sommige ouders het niet zo nauw nemen met de afgesproken brengtijden. Normaal alleen voor mij vervelend, maar nu dus ook voor de pup. Die zit nu heel lang in een bench terwijl dat niet nodig is. Soms echt wel ruim een uur. Dat vond ik niet eerlijk. Dus ben daar maar weer vanaf gestapt.

Het opvoeden van een pup is niet echt moeilijk en geen probleem als je alles zelf in de hand hebt. Je gezin groeit er in mee en zijn bekend met honden. Zijn mee geweest naar de cursus en leren gezamenlijk om de pup met dezelfde commando's en begeleiding op te voeden.

Ik heb veel gelezen over hoe een hond te introduceren in de opvang. Maar eigenijk gaat dat nooit echt over pups en mensen die geen ervaring hebben met dieren.
Het gaat over de introductie en niet over oplossen van situaties.

Gelukkig is Chester een redelijk terughoudende pup en kan ik mij goed concentreren op het uitleggen aan ouders en kinderen hoe er mee om te gaan en kan ik vrij makkelijk regelen dat Chester zich gedraagt zoals wij willen. Maar dat is te danken aan de keus van ras en grootte die wij, voordat we een hondje kozen, hebben gemaakt. Gelukkig hebben wij jaren ervaring met honden en het trainen daarvan. En helpt ons dat met het goed opvoeden van ons hondje en het begeleiden van anderen in het omgaan met ons hondje.

Eigenlijk is de onwetendheid van mensen de grootste uitdaging. Mensen die geen hond gewend zijn en dus niet kunnen omgaan met een hond, zijn de moeilijkste "factor" bij het opvoeden van een hond. Die vergeten /weten niet dat een hond niet altijd geaaid willen worden. Dat de kinderen niet te pas en te onpas de hond kunnen benaderen en aaien. Dat een hond schrikt als ze ineens benaderd worden met handen en happen als ze schrikken. Dat is namelijk hun enige verdedigingsmechanisme. De hond krijgt dan vaak een stempel en de kinderen worden voor de hond gewaarschuwd. Terwijl de ouders zelf hun kind bij zich hadden moeten houden. Hondjes willen niet altijd spelen, ze willen ook slapen. Of gewoon lekker liggen. Ze hebben die rust ook nodig. Net als kinderen kunnen honden ook overprikkeld raken en dus over hun grens heen gaan en te wild worden. Maar dat ligt dan niet aan de hond...

Ik word altijd heel verdrietig als ik weer lees over het verkeerd aflopen van een relatie tussen baas en hond. Het ligt namelijk bijna nooit aan de hond. Het ligt vaak aan de verkeerde keus van het ras of de grootte van de hond die genomen is. Het ligt aan het gebrek van opvoeding van de hond. Aan het ontbreken van kennis voordat de hond aangeschaft wordt. Aan het niet consequent zijn en het volhouden van de opvoeding en commando's en verlangen van goed gedrag. En aan het gedrag van de mensen die in aanraking komen met de pup.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten