dinsdag 13 oktober 2020

Heerlijke pakken voor appels plukken!

Niet alle kinderen hebben voor alle weersomstandigheden altijd gepaste kleding aan. Witte majo's tijdens het buitenspelen in gras in de herfstperiode, blijven niet echt wit... tussenjassen met regenachtig weer is best koud.... dus heb ik pakken gekocht die water en wind dicht zijn. Ideaal. En tijdens het appels plukken dus odeaal om aam te hebben voor de kinderen... wat was het weer een feestje....

maandag 21 september 2020

Genieten van gesprekjes.

Wat zijn kinderen toch heerlijk puur. Ik hou er van... Ze springen ook zo lekker van de hak op de tak... De gesprekjes worden zo leuk als ze een jaar of 3 zijn en al steeds beter gaan praten. En alles wordt besproken. Bij kinderen is er geen taboe. Heerlijk. 

M; ik ben een meisje... ik heb geen p..mel. K is een jongetje, die heeft een p..mel. 

Ik; dat klopt.

M; L is een meisje, en mijn opa is een jongen, want die heeft een p..mel en die is dood. 

Ik; eeeehhhhh.... (Op mijn lippen ligt de vraag of die p..mel dood is, want ik weet dat ze daar natuurlijk helemaal serieus op gaat antwoorden, maar ik weet het antwoord natuurlijk al.. dus ik besluit mijn vraag in te slikken) Ja, opa is dood....... opa is overleden.

M; Ja opa is overleden. Oma is nu helemaal alleen, en oma is wel verdrietig. 

Van iedereen worden de opa's opgenoemd, bijna allemaal overleden, van de kinderen weet ik het niet allemaal, gelukkig zijn de meesten nog in leven en kunnen we er een iets vrolijker praatje van maken.... we gaan weer terug naar de p..mel....

M; mijn p..mel moet nog groeien.... voor als ik een jongetje word.

Ik; nou dat gaat nog wel een poosje duren denk ik. 

M; ja, dan moet ik nog wel groter groeien, net zo groot als Michel (mijn man is 2.05 m), dan moet ik wel goed eten, jaaaaahaaaa, dan moet ik mijn broodje opeten en niet praten als je broodje in je mond hebt, eerst mondje leeg eten en dan pas praten, Michel eet ook altijd zijn broodje op en Michel heeft ook een p..mel, want Michel is een jongetje, mijn papa heeft ook een p..mel en die is......

Ik praat snel door haar heen, die details wil ik allemaal niet weten.... ik vraag snel of het al tijd is om eens lekker buiten te gaan spelen en niet meer op de bank te blijven zitten, ook al is dat beren gezellig... 

Buiten kijkt M naar de lucht... ze zoekt eigenlijk iets.... als ik vraag wat ze zoekt in de lucht zegt ze dat ze de hemel zoekt, want daar is haar opa... als ik wil antwoorden is ze al lang weer met haar gedachten bij K, die in een auto gaat zitten en naar het tankstationnetje gaat om de auto af te tanken. Daar heeft hij hulp bij nodig volgens haar. 



Corona tijd....

En dan is het 17 september 2020 de dag van de gastouder/pedagogisch medewerker.....

Kinderen komen met superlieve cadeautjes en lieve woorden van ouders. Maar ik voel me eigenlijk niet die gastouder die het dit jaar verdiend om verwend te worden. Ik voel me niet die flexibele gastouder, die voor de ouders klaar kan staan als het nodig is, de gastouder die flexibel kan zijn met kindjes die een snotneus hebben, de gastouder die gastvrij kan zijn, de gastouder die een 2e thuis kan bieden voor de gezinnen. Niet de gastouder die een arm om de ouders heen kan slaan als ze het even moeilijk hebben.

De corona crisis heeft wat met me gedaan. Ik voel me beperkt in mijn vrijheden, beperkt in mijn gastvrijheid, beperkt in mijn verzorging van de kinderen, beperkt in mijn klaar kunnen staan voor de ouders, bang voor elk kuchje wat ik hoor, bang om de ouders te moeten bellen dat de kleine weer niet in de opvang mag komen voor een verkoudheid, bang voor elke snottebel, elk niesje hou ik mijn adem in, ik voel die angst ook bij de ouders. Ook de ouders schrikken bij elk geluid en bij elk soort vocht wat gefabriceerd wordt bij hun kinderen.

Ik ben nog steeds heel voorzichtig met contacten, zie nog steeds familie en vrienden niet, vier geen verjaardagen, kom niet in gesloten ruimtes, kom niet in drukke bedrijven, bang om zelf verkouden te worden en dus de opvang weer dicht te moeten doen. Want als ik verkouden wordt, moet ik sluiten. Niet alleen voor de ouders vervelend, maar mijn rekeningen gaan ook gewoon door, niet werken is geen inkomen. Door deze regel word ik gedwongen niet meer de gastouder te zijn, die makkelijk kan zijn met kinderen opvangen die niet fit zijn. Vreselijk vind ik dat.

Dit jaar hebben de ouders trouw aan mij getoond. Door ondanks de maanden dat de kinderen niet mochten komen, toch de rekening te betalen, toch bij mijn Gastouderopvang te blijven. Ondanks dat ik al dicht moest, vanwege een corona test, de ouders nog steeds de kinderen bij mijn opvang blijven brengen. Op dit moment is dat geen zekerheid van opvang. De aankomende periode zal zeker onzeker zijn met de vergrote kans op verkoudheden. Grotere kans op snottebellen en hoestjes.

Voor mij is dit dus niet alleen de dag van de gastouder, maar de dag van ons allemaal, omdat we al deze tijd respect en begrip bleven houden voor elkaars situaties.